آمدم کشوی تخت را بکشم و کفش هایم را درونش بچپانم که زدم زیر گریه. دوزانو نشستم کف زمین و یک دست به دستگیرهی کشو، و یک دست به لبهی تخت گریستم. ساعت یک صبح که باشد آدم با هیچکس رودربایستی ندارد. با خودش هم. ساعت یک صبح خوشخیالیهای عبثمان شفافتر میشوند؛ و دردناکتر. ساعت یک صبح، نهگفتنِ مامان به سفر کاشان، یکراست میرسد به جایِ خالی تو، که حداقلت این بود که میگذاشتی فریاد بزنم وقتی اینطور عاجز میشدم.ساعت از یک به دو نزدیک میشود و من در حالیکه تکیه به تخت دادهام، از چیزهایی که مینویسم شرمگینم. شرمگینم و سعی در تمامکردنِ هرچه

مرا در پرشینبلاگ بخوانید.

باعجله خداحافظی میکنم و خودم را به زور درون واگن بانوان جا میدهم. دربهای قطار که بسته میشود، به خودم میآیم و میبینم که درونم حبابهای صورتی کوچک و متعددی روشن شدهاند. دیروز در صحبت با دوستی بود که «روشنشدن» را برای حباب استفاده کردم و دیدم چندان هم بی ربط به نظر نمیآید. حبابهای صورتی شناور که درون هر کدامشان یک منبع نور تعبیه شدهاست.تصویری که از دیروز در ذهنم نقش بستهاست را، انگار کسی به طور ناهماهنگی میان ذهنم جای داده است. انگار یکنواختی خاکستری روزهایم را از دو طرف کشیده و این خاطره را در فضای خالی وسطش جای داده باشند. لبهی س

کسی که اولین بار خط چشم ضد آب را اختراع کرد، مسلما هدفی جز استفاده از لوازم آرایش در استخر را در سر داشتهاست. مهمترین کارکرد یک خط چشم خوب این است که راز زنان اشکآلود را برملا نسازد.به خودم آمدم و دیدم که باید از این باتلاقی که به هر طریقی شده سعی در گرفتار کردنم دارد فرار کنم. از جا بلند شدم و روی گونهها و بینی سرخم آهسته آب سرد ریختم و نگاهی در آینه به خودم انداختم و برای اولین بار خوشحال شدم که آرایش دارم. حال آدمها را همیشه چشمهایشان بازگو میکند؛ چشمها را نباید به حال خود گذاشت.از خانه که بیرون آمدم هوای تازهی غروب و صدای قرآن مسجد نفسم

کف بالکن آشپزخانه، چیزی قریب به پانصد دانهی انگور ریخته بود. مامان پریشب در اقدامی ناگهانی تصمیم گرفته بود دور تا دور بالکن طناب بکشد و کشمش بسازد. انگورها در هنگام سقوط، افتادهبودند روی گلدان و گلدان را برعکس کرده بودند. هنگام به اجرا گذاشتنِ تلاشهای اولیهام برای جمع و جور کردنش با جاروی ارتوپدی، حسِ هری را داشتم که میدانست برای برداشتن آب، عاقبت باید لیوانش را در آب دریاچه فرو کند و بیهوده تلاش میکرد با جادو لیوان را پر کند. زانو زدهبودم کف زمین و دستهایم را در ترکیب خاک و شیرهی انگور فرو کردهبودم و مشتمشت انگورها را در کیسه میر